اعاده دادرسی نسبت به آرای صادره از دیوان عدالت اداری ،یکی از طرق فوق العاده شکایت از آرا می باشد.

یکی از موارد اعاده دادرسی نسبت به احکام قطعی شعب دیوان عدالت اداری،به دست آمدن سند یا اسناد یا مدارکی است که دلیل حقانیت متقاضی اعاده دادرسی باشد و از طرفی این سند یا مدرک در جریان دادرسی دیوان در اختیار خواهان اعاده دادرسی نباشد.

مورد دیگر نیز به دست آمدن مدارکی است که نشان دهنده جعلی بودن مستند محکومیت اعاده دادرسی باشد و یا اینکه بی اعتباری آن بر اساس حکم مراجع صالح قانونی اثبات شده باشد.

ملاحظه می گردد که حکم دادگاه های عمومی می تواند مصداق دو مورد بالا( که از موارد اعاده دادرسی در دیوان عدالت اداری هستند)باشد.

اما منظور از حکم دادگاه از نظر قطعیت یا عدم قطعیت چیست؟در دادنامه زیر بدین پرسش،پاسخ داده شده است:

در مورد نحوه شکایت در دیوان عدالت اداری بیشتر بدانید.

راُی غیر قطعی و موجود محکمه عمومی در زمان صدور راُی دیوان ، مدرک جدید برای قبولی اعاده دادرسی محسوب نمی شود.

 

راُی دیوان

در خصوص دعوای( م.م) به طرفیت هیاُت رسیدگی به تخلفات اداری وزارت آموزش و پرورش به خواسته فوق الذکر نظر به اینکه شاکیه عمده دلیل خود مبنی بر بر اعاده دادرسی را راُی شماره ۱۲۰۵ -۱۳۹۰/۱۱/۲۱ شعبه اول دادگاه عمومی بخش فلاروجان اعلام نموده است در حالیکه اولاً این راُی قبل از صدور دادنامه معترض عنه مورد اعاده دادرسی این شعبه صادر گردیده است و در زمان صدور دادنامه در دسترس شاکیه بوده است.

و ثانیاً راُی مذکور ارائه شده قطعی نبوده و قابلیت تجدیدنظر وارد و استناد به آن نمی تواند موجه حقی باشد مگر اینکه قطعیت آن اثبات شده باشد که دلیلی بر این امر فراهم از سوی شاکیه ارائه نشده است لذا مستنداً به ماده ۱۷ قانون دیوان عدالت اداری راُی به رد دعوای مطروحه صادر و اعلام می گردد . این راُی قطعی است.

رئیس شعبه ۲۱ دیوان عدالت اداری- مستشار شعبه

مطلب مرتبط: استناد به رای وحدت رویه برای اعاده دادرسی