ضمانت اجرای احداث بنای مسکونی در اراضی کشاورزی چیست؟

با تصویب قانون حفظ کاربری اراضی زراعی و باغ ها در سال 1374 و جرم انگاری هر گونه تغییر کاربری غیرمجاز و بدون مجوز اراضی زراعی و باغ ها،تمامی اشخاص می بایست برای ایجاد تاسیسات و محوطه سازی و احداث بنا و سایر عملیاتی که موجب تغییر کاربری می گردد از سازمان جهاد کشاورزی مجوز لازم را در واقع از کمیسیون موضوع تبصره یک ماده یک قانون دریافت بدارند.

راجع به اینکه آیا احداث بنای مسکونی تا 500 متر مربع نیز مشمول عنوان تغییر کاربری غیرمجاز است و اینکه آیا بایستی در این مورد نیز از کمیسیون پیش گفته مجوز تحصیل نمود یا خیر بین دادگاه ها اختلاف شده است و هیات عمومی دیوان عالی کشور طی دادنامه شماره 724 مورخ 1391/1/22 به شرح گردشکار و متن دادنامه چنین رسیدگی و حل اختلاف نموده است:

رأي وحدت رويه شماره 724 هيأت عمومي ديوان عالي كشور با موضوع نحوه تغييركاربري اراضي زراعي و باغ ها براي سكونت صاحبان زمين
الف: مقدمه
جلسه هيأت‌ عمومي ديوان‌عالي كشور در مورد پرونده وحدت‌ رويه رديف 86 /36 رأس ساعت 9 روز سه‌شنبه مورخ 1391/1/22 به رياست حضرت آيت‌ا... احمد محسني‌ گركاني رييس ديوان‌عالي كشور و حضور جناب آقاي سيداحمد مرتضوي‌ مقدم نماينده دادستان كل كشور و شركت جنابان آقايان رؤساء، مستشاران و اعضاي معاون كليه شعب ديوان‌عالي كشور، در سالن هيأت‌ عمومي تشكيل و پس از تلاوت آياتي از كلام‌ا... مجيد و قرائت گزارش پرونده و طرح و بررسي نظريات مختلف اعضاي شركت‌كننده در خصوص مورد و استماع نظريه نماينده جناب آقاي دادستان كل كشور كه به ترتيب ذيل منعكس مي‌گردد، به صدور رأي وحدت‌ رويه شماره 724 - 1391/1/22 منتهي گرديد.
ب : گزارش پرونده
احتراماً، معروض مي‌دارد: حسب محتويات پرونده‌هاي كلاسه 768 – 86 /5 /ت و86 /13 ك102 محاكم تجديدنظر استان مازندران از شعب پنجم و دهم دادگاه‌هاي تجديدنظر اين استان طي دادنامه‌هاي 715 - 1386/5/25 و 848 - 1386/6/17 با اختلاف استنباط از تبصره يك ماده 2 قانون حفظ كاربري اراضي زراعي و باغ‌ها اصلاحي 1385/8/1 و ماده 3 اين قانون، در مواردي كه وسعت اراضي تغييركاربري داده شده كمتر از پانصد مترمربع بوده باشد، آراء متهافت صادر گرديده است كه خلاصه جريان آن به‌شرح ذيل است:
1- حسب محتويات پرونده كلاسه 768 – 86 /5 /ت شعبه پنجم دادگاه تجديدنظر مازندران، شعبه 102 دادگاه عمومي جزايي چالوس، در پرونده كلاسه 85 /816 /ك دادنامه شماره 125 - 1386/2/23 را كه عيناً منعكس مي‌گردد، صادر نموده است:
«در خصوص شكايت اداره جهادكشاورزي شهرستان چالوس عليه آقاي غلام‌رضا سام دليري داير بر تغييركاربري غيرمجاز صد مترمربع از اراضي زراعي به مسكوني، از توجه به اوراق پرونده و تحقيقات معموله و صرف‌نظر از كيفرخواست صادره، نظر به قانون اصلاح قانون حفظ كاربري اراضي زراعي و باغ‌ها اصلاحي 1385/8/1 و رعايت تبصره يك ماده 3 قانون فوق‌الايماء و ميزان قلّت تغييركاربري متهم در اراضي زراعي تا حد احصاء شده در قانون مذكور، لذا دادگاه بنا به مراتب فوق قرار منع تعقيب متهم موصوف از اتهام انتسابي را صادر و اعلام مي‌نمايد. رأي صادره حضوري و ظرف بيست روز پس از ابلاغ قابل تجديدنظر در مركز استان مازندران است.» از اين رأي در فرجه قانوني تجديدنظرخواهي شده كه پس از طرح در شعبه پنجم دادگاه تجديدنظر استان مازندران، به‌ شرح ذيل به صدور دادنامه 715 - 1384/5/25 منتهي شده است:
«سازمان جهادكشاورزي از آقاي غلام‌رضا سام دليري به اتهام تغييركاربري به‌ صورت غيرمجاز در يكصد مترمربع از اراضي زراعي به مسكوني مورد پيگرد قرار گرفته سرانجام شعبه 102 دادگاه كيفري چالوس در دادنامه 125 - 1386/2/23 به لحاظ اينكه ميزان تغييركاربري از حدنصاب مقرر در قانون كمتر است و بزهي واقع نشده است قرار منع پيگرد صادر نموده، آنگاه اداره شاكي از اين رأي به تجديدنظرخواهي برخواسته است. اينك دادگاه با نگرش به مندرجات پرونده اعتراض را نادرست مي‌انگارد و رأي بر اساس موازين قانوني صادر شده و خدشه‌اي بر آن وارد نمي‌باشد. با تصحيح ماده استنادي دادگاه نخستين به تبصره يك ماده 2 قانون حفظ كاربري مصوّب 1374 با اصلاحات مورخ 1385/8/1 به استناد ماده 257 قانون آيين‌ دادرسي كيفري، دادنامه پيش‌گفته را تأييد و استوار مي‌نمايد، اين رأي قطعي است.»
2- به دلالت محتويات پرونده كلاسه 86 /13 /ك102 شعبه دهم دادگاه تجديدنظر استان مازندران شعبه 102 دادگاه عمومي جزايي چالوس در مورد اتهام آقاي رسول طيبه خباز مبني بر تغيير غيرمجاز كاربري اراضي زراعي، طي دادنامه شماره 138 - 1386/2/27 به‌ شرح ذيل اتخاذ تصميم نموده است:

«در خصوص شكايت اداره جهادكشاورزي شهرستان چالوس عليه آقاي رسول طيبه‌خباز، داير بر تغييركاربري غيرمجاز 250 مترمربع از اراضي زراعي و باغ‌ها واقع در روستاي عباس كلاچالوس، از توجه به اوراق پرونده و ملاحظه شكايت اداره شاكي و گزارش اعضاي اكيپ و دهگردشي و صورت جلسه اعضاي كميسيون ارزشيابي در خصوص تغييركاربري و عدم حضور متهم در جلسه دادگاه و نظر بر اينكه به‌ موجب قانون اخيرالتصويب مورخ 1385/8/1 قانون اصلاح قانون حفظ كاربري اراضي و باغ‌ها مصوب 1374/3/31 و رعايت تبصره يك ماده 3 قانون فوق‌الايماء چون تغييركاربري مشتكي‌عنه به مساحت 250 مترمربع از اراضي زراعي است و قانون مذكور تغييركاربري زير پانصد مترمربع را مشمول عوارض و مجازات آن قانون ندانسته، لذا دادگاه بنا به مراتب فوق قرار منع تعقيب صادر و اعلام مي‌نمايد...» كه براثر اعتراض اداره شاكي اعضاي محترم شعبه دهم دادگاه تجديدنظر استان مازندران به‌موجب دادنامه 848 - 1386/6/17 به‌شرح ذيل اتخاذ تصميم نموده‌اند: «در خصوص تجديدنظرخواهي مديريت جهادكشاورزي شهرستان چالوس نسبت به دادنامه شماره 138 - 1386/2/27 صادرشده از شعبه 102 دادگاه جزايي چالوس كه متضمن قرار منع تعقيب نسبت به تجديدنظرخوانده آقاي رسول طيبه خباز از اتهام تغييركاربري غيرمجاز 250مترمربع از اراضي زراعي و باغ‌ها واقع در روستاي عباس‌كلا چالوس مي‌باشـد، نظر به اينـكه وصف جـزايي تغييركاربري كمتر از مـساحت 500 متـرمربع زايل نشده است بلكه به كمتر از مساحت مذكور، عوارض تعلق نمي‌گيرد لذا دادگاه ضمن وارد دانستن تجديدنظرخواهي به‌عمل آمده، مستنداً به فراز دوم بند ب ماده 257 قانون آيين‌ دادرسي دادگاه‌هاي عمومي و انقلاب در امور كيفري دادنامه معترض‌عنه را نقض و جهت ادامه رسيدگي به مرجع محترم صادركننده رأي بدوي اعاده مي‌نمايد اين رأي حضوري و قطعي است.»
نظر به اينكه شعب مرقوم به‌شرح فوق با استنباط از تبصره يك اصلاحي سال 1385 ماده 2 قانون حفظ كاربري اراضي و باغ‌ها مصوب 1374 و ماده 3 اين قانون آراء مختلف صادر كرده‌اند: شعبه پنجم با تصويب اين تبصره، وصف كيفري مرتكبين تغييركاربري اراضي زراعي و باغ‌ها به مسكوني در مساحت كمتر از پانصد مترمربع را منتفي دانسته، ولي شعبه دهم در نظير مورد تعقيب كيفري متهم و مجازات وي را تجويز نموده است، لهذا در اجراي ماده 270 قانون آيين‌ دادرسي دادگاه‌هاي عمومي و انقلاب در امور كيفري طرح موضوع را جهت صدور رأي وحدت‌ رويه قضايي درخواست مي‌نمايد.

ملاحظه نمایید: رای دیوان عالی در مورد درجه مجازات تغییر کاربری بدون مجوز اراضی زراعی و باغ ها و مرجع رسیدگی به آن
معاون قضايي ديوان‌ عالي كشور - حسينعلي نيري
ج: نظريه نماينده محترم دادستان كل كشور
1- مستفاد از ماده يك و تبصره يك همين ماده از قانون حفظ كاربري اراضي زراعي اين است كه قانون‌گذار مصداق تغييركاربري را مواردي مي‌داند كه اراضي زراعي و باغ‌ها از حالت زراعي و باغ بودن خارج شود و به همين جهت در تبصره چهار از ماده يك احداث گلخانه، دامداري، مرغداري، پرورش ماهي و امثال آن را تغييركاربري به حساب نياورده است.
2- در مفاد تبصره يك ماده 2 نيز استفاده مي‌شود كه احداث مسكن در اراضي زراعي و باغ‌ها تا پانصد مترمربع را كه در زمره موارد استثناء شده موضوع تبصره 4 ماده يك آمده است تغييركاربري نيست و قابليت تعقيب جزايي ندارد.
3- موضوع ماده 2 از همين قانون كه براي موارد مذكور عوارض تعيين نموده است مربوط به جايي است كه با مجوز كميسيون مربوطه كل زمين يا باغ تغييركاربري داده شده است و به همين جهت نگفته، عوارض قسمتي كه تغييركاربري داده شده است اخذ گردد، بلكه هشتاد درصد قيمت اراضي و باغ‌هاي مذكور به‌ صورت مطلق آمده است.
بنابراين رأي شعبه پنجم دادگاه تجديدنظر استان مازندران را صائب مي‌دانم.
د: رأي وحدت‌ رويه شماره 724 - 1391/1/22 هيأت‌عمومي ديوان‌عالي كشور
تغييركاربري اراضي زراعي تا پانصد مترمربع، براي سكونت شخصي صاحبان زمين اگر با اجازه اعضاي كميسيون موضوع تبصره يك اصلاحي سال 1385 ماده يك قانون حفظ كاربري اراضي زراعي و باغ‌ها باشد، طبق تبصره يك ماده دو اين قانون فقط براي يك بار از پرداخت عوارض قانوني معاف خواهد بود.
مفاد اين تبصره به معافيت از مجازات افرادي كه بدون اخذ مجوز از كميسيون مزبور اقدام به تغييركاربري كرده‌اند دلالت نمي‌نمايد؛ زيرا ماده 3 قانون مرقوم، اين قبيل اشخاص را كلاً، قابل تعقيب دانسته و موارد استثنايي و خارج از شمول مجازات نيز در تبصره 4 همين ماده صراحتاً ذكر گرديده است؛ لذا به نظر اكثريت اعضاي هيأت‌ عمومي ديوان‌عالي كشور تغيير غيرمجاز كاربري اراضي زراعي و باغ‌ها به منظور سكونت مطلقاً ممنوع و مرتكبين آن قابل تعقيب كيفري مي‌باشند و رأي شعبه دهم دادگاه تجديدنظر مازندران در حدي كه با اين نظر مطابقت داشته باشد صحيح و قانوني تشخيص مي‌گردد. اين رأي طبق ماده 270 قانون آيين‌ دادرسي دادگاه‌هاي عمومي و انقلاب در امور كيفري در موارد مشابه براي كليه شعب دادگاه‌ها و ديوان‌ عالي كشور لازم‌الاتباع خواهد بود.

بیشتر بدانید: پذیرش وکالت متهمین جرم تغییر کاربری اراضی کشاورزی

 

ابطال بخش هایی از مصوبات شورای اسلامی شهر خرم آباد در دیوان عدالت اداری

رأی هیأت عمومی دیوان عدالت اداری: شماره دادنامه : 326 تاریخ دادنامه: 23؍2؍1399

الف- هر چند عنوان عوارض عنوان صحیحی انتخاب نشده است لکن واقع امر تبدیل یک واحد به دو یا چند واحد بوده و طبق آراء هیأت عمومی دیوان عدالت اداری وضع عوارض برای چنین امری موضوع بند 2-3 مصوبه شورای اسلامی شهر خرّم آباد برای اجرا در سال 1396طبق دلائل مندرج در رأی شماره 26-9؍1؍1392 مغایر قانون یا خارج از حدود اختیارات نیست لذا مصوبه مورد شکایت ابطال نشد.

ب- هرچند قانونگذار طبق ماده 101 اصلاحی قانون شهرداری و تبصره 3 ماده مذکور مصوب 28؍1؍1390 مقرر کرده است که در اراضی با مساحت بیشتر از 500 مترمربع که دارای سند ششدانگ است شهرداری برای تأمین سرانه فضای عمومی و خدماتی تا سقف بیست و پنج درصد (25%) و برای تأمین اراضی مورد نیاز احداث شوارع و معابر عمومی شهر در اثر تفکیک و افراز این اراضی مطابق با طرح جامع و تفصیلی با توجه به ارزش افزوده ایجاد شده از عمل تفکیک برای مالک، تا بیست و پنج درصد (25%) از باقیمانده اراضی را دریافت می نماید. شهرداری مجاز است با توافق مالک قدرالسهم مذکور را بر اساس قیمت روز زمین طبق نظر کارشناس رسمی دادگستری دریافت نماید و همچنین در تبصره 4 ماده واحده قانون تعیین وضعیت املاک و اراضی واقع در طرحهای دولتی و شهرداریها، مالکین اراضی خارج از محدوده خدماتی شهر برای استفاده از مزایای محدوده خدماتی شهر موظف شده اند تعهدات مربوط به عمران و آماده سازی زمین واگذاری سطوح لازم برای تأسیسات، تجهیزات و خدمات عمومی را انجام دهند، لکن برای تأمین سرانه ها عوارضی پیش بینی نکرده است، بنابراین طبق مصوبه مورد شکایت وضع عوارض برای تأمین هزینه سرانه خدمات عمومی برخلاف قوانین مذکور است و بند 2-32 مصوبه شورای اسلامی شهر خرّم آباد برای اجرا در سال 1396 مغایر قانون وضع شده و مستند بند 1 ماده 12 و مواد 88 و 13 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب سال 1392 از تاریخ تصویب ابطال می شود.

ج- با توجه به اینکه در آراء متعدد هیأت عمومی دیوان عدالت اداری وضع عوارض یا بهای خدمات بر بلیط سینما و تئاتر و نمایش، مسابقات ورزشی، استخرها، شهربازی، سیرک، اماکن تفریحی، فرهنگی و هنری و برپایی نمایشگاه ها در مصوبات شوراهای اسلامی شهرها مغایر قانون و خارج از حدود اختیارات تشخیص و ابطال شده است، بنابراین مصوبه شورای اسلامی خرم آباد در ردیف های 3، 7 و 15 از جدول 3-25 تحت عنوان سازمان فرهنگی ورزشی و تبصره های یک و دو آن از مصوبه مورد شکایت به دلائل مندرج در رأی شماره 564 الی 569 مورخ 25؍8؍1395 هیأت عمومی دیوان عدالت اداری مغایر قانون و خارج از حدود اختیارات قانونی است و مستند به بند 1 ماده 12 و مواد 88 و 13 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب سال 1392 از تاریخ تصویب ابطال می شود.

 مرتضی علی اشراقی/ هیأت عمومی دیوان عدالت اداری/معاون قضایی دیوان عدالت اداری

شرایط تغییر کاربری اراضی توسط کمیسیون ماده پنج چیست؟

راجع به اینکه شرایط تغییر کاربری اراضی توسط کمیسیون ماده پنج چیست و اساساً کمیسیون یاد شده می بایست چه اصولی را در موقع تغییر کاربری اراضی مراعات نماید،دادنامه نسبتاً قدیمی و البته درخور توجهی از هیات عمومی دیوان عدالت اداری صادر شده است که عیناً در ذیل درج می گردد:

‌رأی وحدت رویه دیوان عدالت اداری در مورد تغییر کاربری اراضی شهری

‌تاریخ: 73.7.16 شماره دادنامه: 79 کلاسه پرونده: 115.73

‌مرجع رسیدگی: هیأت عمومی دیوان عدالت اداری.

‌شاکی: رییس شعبه نوزدهم دیوان عدالت اداری.

‌موضوع شکایت و خواسته: اعلام تعارض آراء صادره از هیأت تجدید نظر دیوان عدالت اداری.

‌مقدمه: الف - هیأت تجدید نظر دیوان در رسیدگی به پرونده کلاسه 715.72.1 موضوع تقاضای تجدید نظر اداره حقوقی شهرداری تهران نسبت به‌دادنامه شماره 1023 -71.12.23صادره از شعبه نهم دیوان در پرونده کلاسه 817.70 طی دادنامه شماره 471 -72.5.1دادنامه بدوی را عیناً‌تأیید نموده است.

ب - هیأت تجدید نظر دیوان در رسیدگی به پرونده کلاسه ت 578.72.2 موضوع تقاضای تجدید نظر اداره کل مسکن و شهرسازی استان فارس‌کمیسیون موضوع ماده 5 قانون تأسیس شورای عالی شهرسازی و معماری و اداره کل آموزش و پرورش استان فارس نسبت به دادنامه شماره 442 -441 مورخ 72.5.11 صادره از شعبه نهم دیوان در پرونده کلاسه 23.72 و1381.71 به شرح دادنامه شماره 472 - 72.11.20 چنین رأی صادر‌نموده است: با توجه به تعریف طرح تفصیلی در بند 3 قانون تغییر نام وزارت آبادانی و مسکن به وزارت مسکن و شهرسازی و تعیین وظایف آن مصوب‌سال 1353 و حدود وظایف کمیسیون موضوع ماده 5 قانون تأسیس شورای عالی شهرسازی و معماری ایران مصوب سال 1351 تغییر کاربری زمین‌مورد شکایت به آموزشی از سوی کمیسیون یاد شده در حدود صلاحیت آن کمیسیون صورت رفته، و به همین جهت رأی شماره 442 - 441 مورخ72.5.11 صادره از شعبه نهم دیوان عدالت اداری فسخ و حکم به رد شکایت صادر و اعلام می‌گردد.

‌جلسه هیأت عمومی

‌هیأت عمومی دیوان عدالت اداری در تاریخ فوق به ریاست حجت‌الاسلام‌والمسلمین اسماعیل فردوسی‌پور و با حضور رؤسای شعب دیوان تشکیل و‌پس از بحث و بررسی و انجام مشاوره با اکثریت آراء به شرح آتی مبادرت به صدور رأی می‌نماید.

‌رأی وحدت رویه

‌اعمال اختیار مندرج در ماده 5 قانون تأسیس شورای عالی شهرسازی و معماری ایران موضوع تغییر طرح تفصیلی با توجه به تعریف آن به شرح بند 3‌ماده یک قانون تغییر نام وزارت آبادانی و مسکن به وزارت مسکن و شهرسازی مستلزم مراعات اصول مربوط به مراحل تهیه و تنظیم طرح اصلاحی و‌پیشنهاد آن توسط مراجع قانونی ذیربط و توجه به ضوابط و معیارهای فنی و تخصصی از لحاظ احراز ضرورت تغییر طرح و تناسب زمین مورد نظر از‌حیث مساحت و محل وقوع برای رفع نیازمندیهای عمومی و همچنین منوط به رعایت حقوق مکتسب اشخاص در اراضی مذکور و نهایتاً هماهنگی آن‌با طرح جامع شهر است. بنابر این تغییر کاربری اراضی شهری به صرف تقاضای اشخاص ذینفع فارغ از مقررات قانونی و اصول فنی مربوط به تأسیسات‌عمومی شهری به ویژه در مورد زمینهایی که حق استفاده مجاز از آنها تثبیت شده و با صدور جواز ساختمانی به مرحله اجراء درآمده است، جواز قانونی‌ندارد و دادنامه شماره 471 مورخ 72.5.12 هیأت تجدید نظر دیوان مبنی بر تأیید دادنامه شماره 1023 مورخ 71.12.23 شعبه نهم دیوان در پرونده‌کلاسه 817.70 که مفید این معنی است موافق اصول و موازین قانونی تشخیص داده می‌شود. این رأی به استناد قسمت آخرماده 20 قانون دیوان‌عدالت اداری برای شعب دیوان و سایر مراجع ذیربط در موارد مشابه لازم‌الاتباع است.

‌رییس هیأت عمومی دیوان عدالت اداری - اسماعیل فردوسی‌پور

محدوده موضوعی اختیارات سازمان بازرسی کل کشور جهت شکایت در دیوان عدالت اداری

بین شعب دیوان عدالت اداری در مورد اینکه آیا سازمان بالا مجاز به طرح مطلق دعاوی در دیوان است یا صرفاً در دعاوی موضوع ماده 12 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری که دائر است بر درخواست ابطال مصوبه خلاف قانون از هیات عمومی و نیز صدور آرای وحدت رویه و ایجاد رویه،اختلاف شده است.و هیات عمومی طی رای وحدت رویه زیر چنین رفع اختلاف و تعارض نموده است:

رأی هیأت عمومی دیوان عدالت اداری به شماره دادنامه 266 مورخ 16؍2؍1399 

الف: تعارض در آراء محرز است .

ب : بر اساس ماده 10 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری، رسیدگی به شکایات، تظلمات و اعتراضات اشخاص حقیقی یا حقوقی از تصمیمات و اقدامات واحدهای دولتی اعم از وزارتخانه ها و سازمانها و مـؤسسات و شرکتهای دولتـی و شهرداریها و سـازمان تأمین اجتماعی و تشکیلات و نهادهـای انقلابی و مؤسسات وابسته به آنها و همچنین تصمیمات و اقدامات مأموران واحدهای مذکور در امور راجع به وظایف آنها، در صلاحیت شعب دیوان عدالت اداری قرار دارد. همچنین بر مبنای ماده 17 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مقرر شده است که: « شعب دیوان به شکایتی رسیدگی می کنند که شخص  ذی نفع یا وکیل یا قائم مقام یا نماینده قانونی وی، رسیدگی به شکایت را برابر قانون درخواست کرده باشد.» و طبق بند «ب» ماده 53 همین قانون، در صورت احراز ذی نفع نبودن شاکی در شکایت مطروحه، شعبه دیوان حتی قبل از ارسال دادخواست و ضمائم به طرف شکایت، قرار رد شکایت صادر می کند. بنا به مراتب فوق و با عنایت به اینکه بر مبنای رأی وحدت رویه شماره 37، 38 و 39 -10؍7؍1368 هیأت عمومی دیوان عدالت اداری، صرفاً اشخاص حقیقی و حقوقی حقوق خصوصی، از امکان طرح شکایت در دیوان برخوردار بود و شکایات و اعتراضات واحدهای دولتی در هیچ مورد قابل طرح و رسیدگی در شعب دیوان عدالت اداری نیست و همچنین با لحاظ این موضوع که بر مبنای ماده 17 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری، شرط تقدیم دادخواست در دعاوی موردی، احراز ذینفع بودن شاکی بوده و حکم مقرر در تبصره 2 ماده 2 قانون تشکیل سازمان بازرسی کل کشور نیز در رابطه با ارسال شکایات سازمان بازرسی کل کشور به دیوان ناظر بر دعاوی موضوع ماده 12 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری است و منصرف از دعاوی موضوع ماده 10 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری است، لذا رأی شماره 3300-16؍11؍1395 شعبه هفتم تجدیدنظر دیوان عدالت اداری که بر مبنای عدم قبول سمت سازمان بازرسی کل کشور در شکایت مطروحه توسط آن سازمان در شعبه دیوان صادر شده، صحیح و منطبق با موازین قانونی است. این رأی به استناد بند 2 ماده 12 و ماده 89 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب سال 1392 برای شعب دیوان عدالت اداری و سایر مراجع اداری مربوط در موارد مشابه لازم الاتباع است

 محمدکاظم بهرامی

رئیس هیأت عمومی دیوان عدالت اداری

مستند تشکیل کمیسیون ماده 5 و ترکیب اعضای آن

کمیسیون ماده 5 چیست و چه وظایفی دارد و ترکیب اعضای کمیسون چیست؟

پاسخ به این سوال را بایستی در ماده 5 قانون تأسیس شورای عالی شهرسازی و معماری ایران ملاحظه نمود.در این ماده می خوانیم:

بررسی و تصویب طرح های تفصیلی شهری و تغییرات آنها در هر استان به وسیله کمیسیونی به ریاست استاندار (ودر غیاب وی معاون عمرانی استانداری) و با عضویت شهردار و نمایندگان وزارت مسکن و شهرسازی، وزارت جهاد کشاورزی و سازمان میراث فرهنگی و گردشگری و صنایع دستی و همچنین رئیس شورای اسلامی شهر ذی ربط و نماینده سازمان نظام مهندسی استان (با تخصص معماری یا شهرسازی) بدون حق رأی انجام می شود.
تغییرات نقشه های تفضیلی اگر بر اساس طرح جامع شهری مؤثر باشد باید به تأیید مرجع تصویب کننده طرح جامع (شورای عالی شهر سازی و معماری ایران یا مرجع تعیین شده از طرف شورای عالی) برسد. (اصلاحی مصوب ۱۳۸۹/۴/۷)

تبصره ۱- بررسی های فنی این کمیسیون برعهده کارگروه (کمیته) فنی کمیسیون متشکل از نمایندگان کمیسیون و مشاور طرح تفصیلی شهر می باشد.

تبصره ۲- دبیرخانه کمیسیون در سازمان مسکن و شهرسازی استان می باشد.

تبصره ۳- در مورد شهرتهران معاونین ذی ربط وزراء مسکن و شهرسازی، کشور، نیرو، جهاد کشاورزی و معاونین رؤسای سازمان های حفاظت محیط زیست و میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی و شهردار تهران(رئیس کمیسیون) و همچنین رئیس شورای اسلامی شهر تهران بدون حق رأی ، اعضاء کمیسیون می باشند.محل دبیرخانه این کمیسیون در شهرداری تهران خواهد بود. جلسات کمیسیون با حضور اکثریت اعضاء رسمیت یافته و تصمیمات کمیسیون حداقل با چهار رأی موافق معتبر است.

ملاحظه می گردد که این کمیسیون دارای ماهیت و ترکیب اداری و دولتی است لذا تصمیمات و مصوبات این کمیسیون مهم حوزه شهری و شهرسازی حسب مورد قابل شکایت در شعب یا هیات عمومی دیوان عدالت اداری است.